Elke heeft last van het lege nestsyndroom

26 april 2017
Het is meivakantie. Er verschijnen druppels op het raam. Het regent al weer... De meiden zijn deze regenachtige dag naar de opvang. Ik heb dus heerlijk een dagje voor mezelf...
Na een poetsmorgen (met een beetje hulp) haal ik de post uit de brievenbus. Drie poststukken neem ik mee naar binnen. Voor de meiden zijn twee zelfgemaakte zomerhemdjes gearriveerd. Helaas moeten ze nog wel eventjes de kast in. Het magazine van een modeketen gooi ik gelijk bij het oud papier. Er is genoeg kleding geshopt de afgelopen weken. Het laatste poststuk is een brief van de belastingdienst. Ik lees de eerste alinea: De Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) heeft aan ons doorgegeven dat uw kind naar de basisschool gaat.

Sinds twee maanden gaat onze jongste ook naar school. Verhip zeg, ze gaat al weer twee maanden naar school. Het lijkt al veel langer. Waar onze oudste de dagen niet kon aftellen en uiterst zenuwachting onder mijn vest kroop haar eerste schooldag, liep onze Jet fluitend naar school haar eerste dag. Met op haar rug haar appeltjesrugzak. Een van de weinige rugzakken waar ik als moeder ook tevreden over was. Madam heeft nogal een uitgesproken (lees lelijke) smaak. In de tas een broodtrommel en beker van Trolls.



Jets eerste schooldag was maandag 6 maart. Op 4 maart vierden we Jets 4e verjaardag. Opa's en oma's, ooms en tantes en drie neefjes werden uitgenodigd om dit feestje met ons te vieren. De vrijdag ervoor had Jet al afscheid genomen bij de Knapzak (de opvang). Trots kwam ze thuis met een lege mand waarin de traktaties zaten, maar wel met een prachtig plakboek. In dit plakboek hadden de leidsters verhaaltjes, knutselwerkjes en foto's geplakt van de afgelopen vier jaren. Met rechte een warme herinnering aan vier hele fijne jaren :-)

Zaterdagmorgen werd Jet door zuslief wakker gemaakt en in het grote bed werden cadeautjes uitgedeeld.  Eenmaal beneden lag er ook nog een cadeau buiten op de veranda. Een paar skeelers! Natuurlijk inclusief helm, knie- en polsbeschermers.  Onze dame straalde als alleen een jarige Jet dat kan doen. Ze kon niet wachten tot de rest van de visite zou komen. Samen haalden we de taart op. Steffie van 'ZOETE CADEAUTJES' had goed haar best gedaan op de persoonlijke verjaardagstaart voor Jet.  Bij thuiskomst kwamen ook de buurvrouw en de buurjongens nog even langs met een presentje. Een fijne 'afleiding' tot de middagvisite. 's Middags barstte het feestje los. Het werd een hele fijne middag vol taartjes, cadeautjes en gezelligheid.

Maar, er moest ook nog een zondag overbrugd worden voordat Jet naar school kon gaan. Met een bezoekje aan een speeltuin, was ook deze dag gelukkig snel voorbij. Jet kroop gauw haar bed in zondagavond en viel (voor de verandering) direct in slaap!

Niek had de eer haar weg te brengen maandagmorgen. Op mijn werk kreeg ik van hem een foto van onze kleine meid; trots naast haar zus lopend op weg naar school. Hij appte me: Ik mocht haar nog nét een kus geven toen ik haar de klas in bracht! Ik kreeg de foto op het moment dat ik 'mijn eigen kinderen van groep 7' de klas binnenliet. Nieuwsgierig als ze waren bekeken ze de foto van mijn kleine meid.

Ik had geregeld dat ik ietsjes eerder van mijn werk mocht vertrekken en om 14:15 uur stond ik paraat om de dames op te halen. Fien maakt nooit zoveel woorden vuil aan school. 'Het was goed op school'. 'Ik weet niet meer wat ik gedaan heb vandaag.' Jet daarentegen kletste (gelukkig) de oren van mijn hoofd. Ze vertelde over haar juf Anne, over het groepje waar ze in zat. Over de vriendinnetjes met wie ze gespeeld had. Dat ze naar de speelzaal waren geweest om te gymmen. Over de pauze. Dat ze lekker buiten had gegeten aan de picknicktafel. Over de kinderen in haar klas. Over de hoeken in de klas en op de gang. Dat ze ook met groep 2 (en dus met Fien) had gespeeld. Bla bla bla...

De tweede dag bracht ik de meiden naar school. De brok in de keel zoals ik die bij Fien had destijds, was er helemaal niet deze keer. De trots wel. Wat ontzettend fijn om te zien hoe Jet gelijk haar weg wist te vinden (letterlijk en figuurlijk) op school. Ze had me helemaal niet nodig. Ze hing ZELF haar jas op. Bracht ZELF haar beker in de koelkast. Deed ZELF haar fruit in de daarvoor bestemde bak. Groette ZELF de juf. Pakte ZELF een boekje en ging ZELF aan haar tafeltje zitten. Toen ik haar in de klas een kus wilde geven mocht dat gelukkig wel. Nog geen twee minuten laten stond ik weer buiten. Ik liep zwaaiend langs het lokaal van groep 1 en daarna zocht ik door de ramen van het lokaal van groep 2 naar Fien. Maar die had haar vriendinnetjes gevonden stond gezellig te kletsen bij juf.

Met een 'leeg gevoel' liep ik naar huis. Onderweg kwam ik beide buurvrouwen tegen die me vrolijk 'EEN FIJNE DAG' wensten. Een fijne dag... een stille dag... een rustige dag... een dag helemaal voor mezelf! Ik was ineens ‘moeder van twee schoolgaande kinderen’ bij thuiskomst. Ik had zeeën van tijd! Ik kon gaan en staan waar ik maar wilde tot 14:00 uur.

Ik zette een grote kop koffie en las heel uitgebreid de krant en nog uitgebreider werden de folders doorgeplozen. Ik struinde internet af, appte met wat vriendinnen. Na een uurtje liep ik uit gewoonte naar de woonkamer om te kijken wat Jet aan het doen was, maar de woonkamer was leeg... Jet was op school!!

Ik moest wel erg wennen aan mijn nieuw verworven status als 'moeder met schoolgaande kinderen.' Ik had twee wasjes gedraaid, het hele benedenhuis gezogen en gedweild en was heerlijk ongestoord naar het toilet geweest (dat is wel een fijne bijkomstigheid) toen ik tegen lunchtijd naar mijn ouders reed. Mijn ouders moesten oppassen op mijn kleine neefje. Fijn, om even met zo'n kleintje te kunnen knuffelen. Ook mijn broer kwam 'thuis' om te lunchen en zo kwam ik mijn eerste dagje als 'moeder met schoolgaande kinderen' door. Uiteindelijk moest ik nog haasten (want ik wilde ook nog even langs de supermarkt) om de meiden op tijd te kunnen ophalen.
De woensdag erna verliep soortgelijk en na schooltijd kwam Jet hand in hand aanlopen met een vriendinnetje. Ze wilde spelen bij dit vriendinnetje. Ook Fien had een speelafspraak gemaakt en met twee tassen, maar zonder kinderen liep ik weer naar huis.

OMG... Ik was 'moeder van schoolgaande kinderen met speelafspraakje' en had nog tot 16:30 uur het rijk alleen. Wat een leven! Wat een tijd! En wat voelde ik me raar, gek en in de war. Was dit dan het LEGE NESTSYNDROOM? Officieel wordt deze term gebruikt bij het 'uit huis gaan' van kinderen. Mijn meiden zijn gelukkig nog niet zó groot... Dat is op dit moment nog iets te veel voor mijn tere moederhart!

-wordt vervolgd-

Groetjes Elke

Elke is moeder van 2 heerlijke meiden en leerkracht op een basisschool