Fien's eerste zwemles

4 oktober 2016
Lees hier de ervaring van onze mama blogster Elke over haar ervaring 'eerste zwemles'.

Plons! Met een grote glimlach sprong de oudste bepakt met kurkjes en bandjes in het zwembad. Met deze plons sprong ze letterlijk een nieuw avontuur tegemoet. Het grote avontuur dat zwemles heet. Eindelijk!

 

De dagen naar de eerste zwemles werden afgeteld met de beroemde (en oh zo handige) stickerkaart. Toen er nog maar één sticker (een nachtje) overbleef, kocht ik samen met de jongste een nieuw zwemoutfit. Jet mocht de keuze maken voor haar grote zus Fien: werd het een zoet lichtroze badpak met stippeltjes en roesjes of een stoere bloemige tankini? Ze koos voor het roze badpak. Ik kocht de bloemige tankini; smaken verschillen.

 

Op de dag van de eerste zwemles waren opa en oma er om op te passen. Na een dagje werken in mijn Plusgroep kwam Fien me al tegemoet rennen toen ik met mijn auto de oprit opreed. Nog niet vaak was ze zó verheugd me te zien. Mijn thuiskomst betekende haar eerste les. De tas was al gepakt, de boterham gegeten en na het laatste zenuwen-plasje was ze klaar voor dit nieuwe avontuur. Ruim op tijd vertrokken we hand in hand naar het zwembad. Fien gaat leren zwemmen bij sportcentrum Bossink in Rossum. Voor het afzwemmen zal ze naar Denekamp (zwembad Dorper Esch) moeten uitwijken.

Na een hartelijk ontvangst door de eigenaar, werden we naar het zwembad begeleid. In de kleedkamer werd de stoere bloemige tankini vol trots aangetrokken. Opgewonden graaide ze een paar bandjes uit het krat dat in het midden van de kleedkamer stond. Voor het juiste kurkje moest er eerst geteld worden. Die met de 5 kurkjes kon om haar middel vast gemaakt worden. Ready to swim! We moesten nog even wachten in de kleedkamer tot de voorgaande les afgelopen was. Haar zelfverzekerdheid verdween een beetje toen er steeds meer vreemde kinderen en hun ouders in de kleedkamer kwamen. Ze kroop bij me op schoot. Even later deed ze zelfs haar vertrouwde duim in de mond en nestelde zich tegen me aan. Ze vond het toch ook best wel een beetje (erg) spannend. De duim ging snel uit de mond toen een klasgenootje de kleedkamer binnenkwam en zich ook begon om te kleden. Even later zwaaide de deur van de kleedkamer open en stapte de zwemjuf binnen. Ze stak haar hand uit naar Fien. Welkom op de zwemles! En daar ging mijn grote meid… Aan de hand van de zwemjuf stapte ze het zwembad binnen. Ze liep zonder om te kijken haar nieuwe avontuur tegemoet. Trots als een pauw!

 

En ik verliet met de staart tussen mijn benen de kleedkamer en nam samen met de andere ouders plaats achter het grote raam met kralengordijn. Door de kiertjes kon ik haar eerste slagen in het water volgen. Na wat gespetter en waterspelletjes mocht ze in het diepe gedeelte haar kunsten laten zien. Onbevreesd en met een grote glimlach trappelde ze van de ene kant naar de andere kant van het bad. Ondertussen werd ik door de eigenaar van het sportcentrum ingelicht over de do’s en don’ts rondom de zwemles. Het was vooral niet de bedoeling de hele les achter het kralengordijn te blijven staan. Balen, maar begrijpelijk. Al die nieuwsgierige ouders zorgen voor te veel afleiding bij onze zwemkampioenen. Foto’s maken mocht gelukkig wel. Mijn telefoon moest eerst even acclimatiseren in de warme ruimte en werd alvast weggebracht. Vijf minuten na mijn telefoon stapte ik het zwembad binnen om de kunsten van de oudste op de gevoelige plaat te leggen. Tussen het gespetter door lukte het Fien om nog even naar me te zwaaien.

Na een half uurtje was de eerste zwemles voorbij. Veel te snel, volgens Fien. Ze heeft een tas gekregen met haar stickerkaart. De tas wordt in een hoek gegooid, niet interessant. Ze vertelt honderduit over haar eerste les. Ze ratelt over de geleerde technieken, over de kikker, het vliegtuig en het potlood. Ze ondersteunt haar gekletst met arm- en beenbewegingen (Kijk zo mama!) die het aankleden enigszins vertragen. Met natte haren, rode blosjes en een grote glimlach verlaten we de kleedkamer. Huppelend rent ze voor me uit richting huis. Die glimlach verdwijnt voorlopig niet van haar gezicht. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ik de komende periode met veel plezier twee keer per week een sportcentrum betreed! Voor mijn dochter, dat dan weer wel ;-).

Lieve groet,
Elke