Op naar het Maisdoolhof!

30 augustus 2016
Groot Twentsch Maisdoolhof; zelfs met regen erg leuk!
De tweede week van onze zomervakantie verliep helaas iets minder zonnig en wat natter. Maar, voor ons is dat geen reden om er niet op uit te gaan.

Op donderdagmiddag kreeg Fien een vriendinnetje te spelen. Fien wilde haar graag meenemen naar het doolhof in de mais. Na kort overleg werd dat plan goedgekeurd. Toen het vriendinnetje kwam regende het alleen best hard. De dames moesten wachten tot de ergste regen weggetrokken was.
 
Fien, Jet en het vriendinnetje vermaakten prima thuis met de magische tekenpapiertjes (van die zwarte krasblaadjes) die we tijdens een middagje shoppen hadden meegenomen. Halverwege de middag klaarde het op; het zonnetje liet zich een beetje zien. Fien had het gelijk in de gaten en sommeerde ons de auto te starten. Met de laarzen voor de kids en de paraplu’s voor ons in de achterbak reden we naar Fleringen. Jet wist zich nog de ‘vuurtoren’ te herinneren van vorig jaar en vertelde in de auto erg enthousiast hierover.
 
Toen we bij het Groot Twentsch Maisdoolhof in Fleringen aankwamen stonden er al een aantal auto’s. We liepen naar het nieuwe huisje om onze opdrachtenkaart voor de speurtocht op te halen. Het maisdoolhof bestaat 10 jaar en daarom heeft de boer voor de boerin een prachtig cadeau gekocht. Het cadeau is alleen zoek geraakt… ergens tussen de mais. In het doolhof zijn 6 opdrachten te vinden tijdens de zoektocht naar de toren en de uitgang. Door een opdracht op te lossen, mag er een afbeelding op de kaart worden doorgestreept. Op die plek hoeft er dan uiteindelijk niet gezocht te worden naar het cadeau voor de boerin.
 
We begonnen vol goede moed. Fien en het vriendinnetje renden ons ver vooruit. Jets benen wilden minder snel en daarom werd het tempo iets aangepast. Al gauw werd de eerste opdracht gevonden; een rebus. Met wat voorleeshulp werd de rebus opgelost en kon de eerste tekening worden doorgekruist. Onze weg vervolgde.
 
We gingen vele keren naar links, minsten net zo vaak naar rechts, maakten een rondje en vonden een aantal doodlopend paden. Dat Jet zo’n doorlopend punt (op z’n zachtst gezegd) niet zo prettig vond, was goed te zien aan haar boze koppie! Onderweg kwamen we een gezelschap tegen dat al 1,5 uur op zoek was naar de tweede opdracht. Jet nam de koppositie over en werd verantwoordelijk voor de keuze van de weg bij de kruisingen en splitsingen van de paden. Na een tijdje gedwaald te hebben begon het te regenen.
 


Onder moeders paraplu hebben we even geschuild. Dit tot groot ongenoegen van Fien; ze wilde door! Door het zingen van ‘paraplu-liedjes’ zag ook Fien de lol van het schuilen in. Er werd uit volle borst meegezongen. Het was best gezellig zo onder die paraplu’s met z’n vijven. Gelukkig was het maar een kort buitje, en konden we weer op pad. Ook de tweede opdracht werd na de regenbui gauw gevonden. De opdracht was te pittig voor onze dames, maar papa wist het antwoord en daarmee werd de tweede tekening doorgestreept.
 
Ondertussen waren we al wel bijna drie kwartier op pad. Jet vond het niet zo lollig meer en toen we na een tijdje ‘dolen’ weer langs de ingang kwamen, besloten we deze als uitgang te gebruiken. De kinderen stormden de speeltuin in. Vooral het maishuisje viel in de smaak. De laarzen gingen uit en er werden vele bommetjes gemaakt in het stoffige mais. Op het terrasje hadden we een mooi uitzicht op dit tafereel. Een blik op ons horloge vertelde ons helaas dat we niet heel veel tijd meer hadden; het vriendinnetje zou weer worden opgehaald.

 
Een ijsje lokte de meiden uit het maishuisje. Onder parasol (want het zonnetje scheen ondertussen even uitbundig) opperde Jet een idee: “de volgende keer gaan we nog een keer naar het doolhof in de mais, maar dan gaan we eerst spelen en dan pas naar de uitkijktoren!” Er werd nog een rondje geschommeld, op de trampoline gesprongen en een heel snel ritje op de traptrekkers gemaakt door de meiden, voordat we in de auto stapten naar huis.

 
Eigenlijk hadden we te kort de tijd gehad om fijn te spelen, de uitkijktoren te vinden, alle zes de opdrachten op te lossen én via de juiste weg het doolhof te verlaten.

We gaan de uitdaging zeker nog een keer aan deze zomer. Dan trekken we er een hele ochtend of middag voor uit, want zo lang vermaakt jong en oud zich daar wel! En dan duik ik de Twentsche bloemen pluktuin in om een prachtige bos te maken voor thuis.
 
Groetjes,
Elke